Bloeiseizoen 2026

Op zonnige dagen zorgen de bosanemonen in grote delen van het bos voor een mooi wit bloementapijt. De vele korte, maar stevige regenbuien laten wel hun sporen na op de bloemblaadjes die beschadigd geraken. De plateaus die heel de dag genieten van de zonnewarmte, krijgen een paarsblauwe kleur. De lange, smalle  hyacintenbladeren beginnen onder hun gewicht te gaan liggen en de bloeistengels brengen de bloemen steeds hoger. Maar ook hier staan nog veel planten met bloemknoppen. Op de flanken van de valleien verloopt de bloei trager. Langs de randen van de paden bloeit muskuskruid, met vijf piepkleine groengele bloempjes op een kubusvormige bloeiwijze, en lokken gevlekte aronskelken motmugjes in hun bloeischede om de hun bloemen in de bloeiwijze te bestuiven. Na een nachtje opgesloten te zitten, worden ze vrijgelaten na een douche stuifmeel gekregen te hebben om een aronskelk in de buurt te gaan bestuiven. Vanaf dit weekend staan er tijdelijke toiletten op parking 1a en op de parking aan het bosmuseum en een toiletcabine aan het bospaviljoen. Ook vanaf dit weekend gaat de speciale verkeersregeling in, alle praktische info vindt u hier. Breng zeker goede wandelschoenen en een flesje water mee. Bescherm mee het bos: blijf steeds, ook om foto’s te nemen, op de paden ook daar waar geen touwen geplaatst zijn.

De bosanemonen staan nu volop in bloei en zijn de opvallendste lentebloeier in het bos. Vooral op zonnige dagen zorgen ze voor een sneeuwwit bloementapijt onder de nog kale bomen. Op de plateaus verschijnen er steeds meer blauwpaarse bloemen van de wilde hyacinten. Bij veel planten moeten de bloemknoppen nog verschijnen of open bloeien. Zodra de bloeistengels van de hyacinten beginnen te groeien en hun bladeren gaan liggen, zullen ze zorgen voor een mooie blauwpaarse bloemenzee. De flanken van de valleien zien, zoals gewoonlijk in het begin van de bloei, nog groen. Intussen bloeien langs de randen van de paden ook kleine maagdenpalm en bleeksporig bosviooltje. De opvallendste bloeier langs de paden is speenkruid. Net als de bosanemonen wachten ze ’s morgens op de zon om hun gele stervormige bloemen te openen. Een minder opvallende gele bloeier die niet eens elk jaar bloemen vormt, is schedegeelster. Voor zover gekend, vermeerdert hij enkel vegetatief via deling van de bloembollen. Omdat hij bloeit vooraleer bladeren te krijgen, valt in de bosranden de sleedoorn extra op met zijn mooie witte bloemen.

Hier en daar is nog een bloeiende wilde narcis te zien. Bosanemonen zijn nu de opvallendste lentebloeier. Zeker als de zon schijnt, staan hun bloemen helemaal open en zorgen ze voor een sneeuwwit bloementapijt in het bos. De witte bloemblaadjes concentreren de warmte van de zonnestralen naar het midden van de bloem om bestuivers te lokken. Op de plateaus die heel de dag in de zon baden, bloeien al wilde hyacinten. Maar het zijn voorlopig de lange smalle bladeren van de hyacinten die opvallen. Ze priemen door de droge beuken en eikenbladeren en kleuren, daar waar geen bosanemonen groeien, de bosbodem groen. Omdat de bomen en struiken nog geen bladeren hebben, is het nu de ideale periode om te genieten van de vogels in het bos. Breng zeker een verrekijker mee. En zo lang het rustig is in het bos kun je met wat geluk een ree ontmoeten. Op dit moment zijn ze dikwijls nog met enkele samen. Als ze niet verstoord worden, kun je ze minutenlang observeren terwijl ze naar voedsel zoeken.

De bloei van de wilde narcissen is over zijn hoogtepunt. Dat is ruim tien dagen eerder dan de voorbije jaren. De bloemen beginnen te verwelken of zijn beschadigd door de regen. De bosanemonen worden de opvallendste lentebloeier. ’s Ochtends of bij regen hangen hun witte bloemen wat troosteloos naar beneden, maar eens de zon voldoende warmte geeft, klappen de bloemblaadjes als zonnepanelen open en volgen de zon. Het centrum van de bloem met de meeldraden en stampers warmt dan op en lokt zo bestuivers. De velden met wilde hyacinten zien nog groen, er komen elke dag smalle hyacintenbladeren bij en die groeien zienderogen. Hier en daar zijn al planten met bloemknoppen en de eerste paarsblauwe bloemen beginnen op te vallen. Langs de paden bloeit speenkruid. De bloemen wachten, net als de bosanemonen, op voldoende zon om open te gaan. Laag bij de grond vormen ze gele sterretjes. De bosranden met sleedoorn staan nu volop in bloei.

Twee dagen bijna zomerse temperaturen laten zich voelen in het bos en zorgen voor heerlijk wandelweer. De wilde narcissen staan nu volop in bloei en zijn de opvallendste lentebloeier op dit moment. Kleine bosanemonenplantjes komen piepen vanonder de beukenbladeren. Op zonnige plekken staan er al bosanemonen in bloei. Speenkruid bloeit langs de lichtrijke randen van de paden. Wilde hyacintenbladeren met hun spitse bladpunten blijven overal priemen door de dorre beukenbladeren. Het bruine dode bladertapijt van de winter kleurt groen. Hier en daar steekt er al een eerste bloeistengel met de paarsblauwe bloemen de kop op. In de bosranden vallen de sneeuwwitte bloemen op van de sleedoorn. Wie vroeg in de voormiddag komt wandelen, kan genieten van de vogelzang en het roffelen van de spechten. Vink (‘suskewiet’), koolmees (zang lijkt op een versleten fietspompje), pimpelmees, tjiftjaf (zingt zijn eigen naam), zanglijster (herhaalt alles 3 keer) en boomklever (‘wietwiet’) zijn opvallende zangers. Wie goed luistert in de buurt van naaldbomen hoort het fijne, hoge liedje van de goudhaan en vuurgoudhaan.

De laatste sneeuwklokjes bloeien nog en in de bosranden zijn hier en daar nog bloeiende katjes en vrouwelijke bloempjes te vinden op de hazelaar. Maar in de bosranden vallen vooral de bloemen op van de gele kornoelje. Op zonnige plekken langs de paden verschijnen de eerste gele sterretjes van speenkruid. De opvallendste lentebloeier in het bos is nu de wilde narcis. Elke dag komen er bloeiende narcissen bij. Ze vormen kleine opvallende groepjes. De bladeren van de wilde hyacinten priemen door de dorre beukenbladeren. De voorbije winter werden er rond de kleine groepjes aangeplante bomen reeblocks geplaatst. Dit om vraat van reeën aan de jonge boompjes te voorkomen. De houten schuttingen zullen na enkele jaren, als ze hun beschermende rol vervuld hebben, gewoon wegrotten.